kendimden biliyorum.. hep böyle oluyor..

Daha az kanarım
Geldiğin kadar gidersen
- - - -
Sakın ola
Daha fazla gitme
Bırak yokluğunla avunayım
Onu da çok görme

25kasım2005

...diye karalamışım bir köşeye beş sene kadar önce.. eski defterleri karıştırırken buldum.. bir süre durup düşünmeme neden oldu elimde tuttuğum kağıtta yazanlar... seneler geçiyor insanlar değişiyor dur durak bilmeden.. ama yaşananların bıraktığı iz hep aynı hep benzer kalıyor..
__
tamam.. pembe bir dünyaya gözlerimizi açmadığımızın pek tabi farkındayım.. tıpkı acıdan geçmeyen şarkıların biraz eksik olduğu gibi acıdan nasibini almayan da eksik kalıyor bu dünyada.. İnsan acıdan geçmeden, kendi dehlizlerine inmeden çıkamıyor kendinin içinden belki de... kim bilir...
ama aynı olmamalı hiç bir şey.. kızgınlıklar da çeşitlenmeli yaşadıkça.. değişmeli kırgınlıklar..
______

önce kızgınlık geliyor hep.. yürek dolusu kızgınlık.. kızgınlık terkederken parmaklarının ucunda usulca bedeni 'z'yi 'r'ye bırakıyor.. oluyor seni sarmalayan duygunun adı kırgınlık.. gelen gideni aratıyor yine her zaman olduğu gibi.. kızgınlık iyiydi diyorsun, geçiciydi en azından... ama kırgınlık öyle mi, aynaya bakarken kendine acıyorsun.. biliyorsun çünkü kırgınlık yer eder göz altlarında.. gitmez öyle kolay kolay.. acıtır olur olmaz zamanlarda.. ama ona da alışırsın birkaç mevsim sonra.. bu hep böyle oluyor işte..
bu değişim hep aynı acıya çıkıyor.. acıtıyor kanatıyor en sonunda da terk edip gidiyor..

.....kendimden biliyorum!!

Yorumlar

Aslısın dedi ki…
friendfeed'den şans eseri geldim bloguna, ne güzel yazmışsın. Özellikle bu yazı, dokundu içime.
16 Nisan 2011 16:41
Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Çocuk düşlerimiz yok artık

Resim
Yıl 2011 olmuş. Yaşım yirmi beş. Aylardan kasım. İlkokulda öğretilen hesaba göre mevsimlerden sonbahar olmuş, ama bildiğin kışı yaşıyoruz. Ankara’da yaşayanlar en azından bir süre buralarda bulunanlar bilirler her daim ayazdır Ankara bu aylarda. Soğuk içine işler adamın. Ankara’yı sevmeyen için güzel bahanedir çünkü adamın k.çı başı donar sabah ayazında, haklıdır sevmemekte. Oysa sevenler için, nefes almayı bu bozkırda öğrenenler için dokunmaz bu havalar. Bundan mütevellit dokunmaz bana da…. Dokunmayan başka şeylerde var. Mesela aşk.. Aşkın bana dokunmadığı ve hatta yakınımdan bile geçmediği bir kasım ayının daha sonuna yaklaşırken sınavlar hüsranıma bir yenisini ekledim bugün. Aslında çok umut dolu girdiğim bir sınav değildi. Yorgun günlerin ardından girdiğim, öncesinde ve sonrasında bol bol düşünmeye vakit bulduğum bir sınavdı aynı zamanda. Sınav öncesi rahattım. Olması gerektiğinden fazla bir rahatlıktı bu seferki. Hatta bir ara “Niye bu kadar rahatım lan ben” ...
Devamı

belki

Resim
güzel olacaktı her şey.  belki hala olabilir. hatta buna inanabilmek için bütün mücadelem.  bir inansam... umud yeşertebilsem... saat beşe geliyor. kalkıp bir çay koysam mı? ya da  uyuyayım biraz. belki beynimin ağrısı geçer. o zaman inanmak kolaylaşabilir.
Devamı

eskiye götüren yazı

Resim
blog işini ciddiye almak istediğimi söylemiştim ''yek dü tecrübe'' de :) ---cmylmz yahşi'sini burdan anıyorum saygıyla--- fikir sahibi olmak için oluşturulmuş çeşitli blogları gezerken o kadar tanıdık bir arka kapağa rastladım ki.. okurken benim niye aklıma gelmiyor böyle şeyler yazmak diye hayıflandım kendi kendime... yazar: umut sarıkaya kitap: benimde söyleyeceklerim var! (iki) bahsi geçen yazı da aşşağı da sizlerle :)) Bir ömür alemle yaşamak... Düşüncesi bile korkunç geliyordu. Her gün bu evde bi ızdırap gibiyken, bir ömür geçirmek, yavaş yavaş onlara benzemek. Ben akşam "televizyon karşısında koltukta uyuyacak insan değilim" diyordum kendi kendime. Kimse inanmazsa inanmasın ben şehir dışındaki bi üniversiteyi kazanacak, bu evden de bu mahalleden de bu şehirden de kurtulacaktım. Her gece yatarken hayaller kuruyordum. İlk yıl yurtta kalırdım, sonra bi eve çıkardım. Arkadaşlarım gelirdi eve. Çıkıp sabaha kadar sokaklarda gezerdik... Daha öncede söyle...
Devamı