Hayat hala devam ediyor
Çabuk unutuyorum. Insanlarin adlarini, yaslarini, yaptiklarini...Dolapta arkalarda kalmış kıyafetlerimi... E-mail adreslerimin şifrelerini.. İzlediğim filmin adını.. Çok sevdiğim şarkının sözünü.. On dakika sonra yapacaklarımı.. Bu blogun varlığını sonra!! Yıllar öncesinde yazılan bir yazıya gelen bir yorum olmasa, unuttuğumu hatırlamazdım bile. Hatırlamak, insanı kendine getiren güzel bir olgu mu? Yoksa zamanın acımasızlığı yüzüne vuran kötü bir şey mi? Çaktırmadan geçen yıllarda o kadar çok şey yaşandı ki.. İyi kötü güzel çirkin.. O kadar çabuk o kadar acımasız tüketiyoruz ki her şeyi.. Durup biraz baksak kendimize, bir an olsa görsek tüketirken tükenmekte olduğumuzu.. O zaman daha güzel olurdu her şey! Ama önce bir durup nefes almamız şart! (Bu satırları yazarak nefes mi aldığımı sanıyorum! Bilmiyorum.)