ESMA B.

bir iç hesaplaşma aylardır yaşadığımın adı.. yani sanıyorum öyle. başka türlü bir açıklama getiremedim. doluya koydum almadı, boşa koydum ne yaptımsa dolmadı. 'neden' sorusu beynimi deli edercesine meşgul etti. sonuç yok! hayat o kadar hızlı o kadar hesapsızca aktı ki... mesela bir sene oldu işe gireli.. beş ay oldu yeni yerime geçeli.. doğalı tam yirmi yedi sene olmuş mesela.. ötesi hikaye!! kaç yılını bilerek yaşadın diye sorsalar cevabım bilmiyorum olur. sahiden bilmiyorum! ne için sonuna kadar mücadele ettim acaba bu yaşıma kadar? kendime bile verecek hesaplarım var.... ama ben yüreğim sokaklarda, eskiyen taşlar gibi duruyorum.. İniyor perde perde gecenin koyu rengi, korkuyorum....

yok oldu hayaller. gel zaman git zaman yerine yenileri geldi. düştük bazen, kanamasa da artık dizlerimiz ağladık yine. bu sefer gözyaşı dökmeden. toparlanması daha güç oldu. ama oldu. sonr a . sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. kar bile eskisi gibi yağmadı yeryüzüne. beyazlatmadı kaldırımları. o zaman... biz hangi ara bu kadar değiştik, derinleştik, dengesizleştik?? oysa biz küçükken, zaman hayat larımızı kirletmemişken defterin sağ yanına geçmek bile mutlu ederdi bizi.

Hayat o kadar hızlı akıyor ki avuçlarımızdan..  durup bir saniye geri baktığımızda şaşıp kalıyoruz bu duruma.. birkaç zamandır böyle oluyor..  durup geriye baktığım saniyeler hatırlatıyor gerçeği bana..  ve bu aralar bu saniyeler artıyor hayatımda..  her gün dünün aynısı derken bir bakmışım aylar geçmiş oluyor..  işe girmişim ben mesela geçen yıl sonbaharda..  daha alışamadım derken dördüncü maaşımı almışım bu ocakta.. hatta kasım ikibinonbirde   “ Hani her sabah yollarda gördüğünüz; hani o durakta bekleyen mutsuz suratlar, çökmüş omuzlar, yitmiş hayaller, var ya onlardan biri oluyoruz yavaş yavaş… ” yazmışım.   çocuk düşlerimiz yok artık   Oysa olmaya başlamışım yavaş yavaş..  aslında yavaş yavaş değil hiçbir şey..  çok hızlı gerçekleşiyor tüm yaşananlar..  farkına varmak biraz zaman alıyor sadece..