felek

dündü..
evet dündü.
işten eve dönüyorken gökyüzüne bakmayı ihmal etmem hiç. yine ihmal etmiyordum ki bir uçakla aynı paralelde durduk bir saniye. belki daha az.. uçmayı istedim o an. 

kimsenin beni bilmediği, benim kimseyi tanımadığım ama denizi olan bir yere. 

sonra o uçak düşse tamda paralelimdeyken tam üzerime..
ne olurdu ki? son dakika haberlerinde ismim geçerdi. önce kimliği belirlenemeyen bir kişi olurdum sonra da adımı bulurlardı. dünyadan geçmiş olurdum. geçerken uğramış olurdum. hahhhh değişik olurdu.. en azından ölümüm. kaç kişinin üzerine uçak düşer ki sonuçta yolda yürürken. dimi ama..

hadi ordan karamsar değilim. ölmek istediğim filan yok. sadece geçer beynimden böyle acayip düşünceler arada sırada.
yine o arada sıradanların birindeyim. canım aşırı sıkılıyor bu aralar. ne güzel bahar geldi. ama yalnızken her mevsim sonbaharmış gibi hüzünlü geliyor artık. biri olsun artık be bilader! bu kadar beklediğime değecek biri.  arkadaşlarda bir yere kadar gönlünü hoş ediyor insanın. sonra.... sonrası malum! herkes çekiliyor kendi kabuğuna, karanlığına. 
şımarıklık belki bu düşüncelerim, her yerde insanlar ölüyorken...

neyse...
ben bir ara gene gelirim.