''zaman, kimseyi beklemeden akıp gidiyor.. ne keyif biliyor, ne keder dinliyor.'' 
şöyle kenarda dursun!!!

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Çocuk düşlerimiz yok artık

Resim
Yıl 2011 olmuş. Yaşım yirmi beş. Aylardan kasım. İlkokulda öğretilen hesaba göre mevsimlerden sonbahar olmuş, ama bildiğin kışı yaşıyoruz. Ankara’da yaşayanlar en azından bir süre buralarda bulunanlar bilirler her daim ayazdır Ankara bu aylarda. Soğuk içine işler adamın. Ankara’yı sevmeyen için güzel bahanedir çünkü adamın k.çı başı donar sabah ayazında, haklıdır sevmemekte. Oysa sevenler için, nefes almayı bu bozkırda öğrenenler için dokunmaz bu havalar. Bundan mütevellit dokunmaz bana da…. Dokunmayan başka şeylerde var. Mesela aşk.. Aşkın bana dokunmadığı ve hatta yakınımdan bile geçmediği bir kasım ayının daha sonuna yaklaşırken sınavlar hüsranıma bir yenisini ekledim bugün. Aslında çok umut dolu girdiğim bir sınav değildi. Yorgun günlerin ardından girdiğim, öncesinde ve sonrasında bol bol düşünmeye vakit bulduğum bir sınavdı aynı zamanda. Sınav öncesi rahattım. Olması gerektiğinden fazla bir rahatlıktı bu seferki. Hatta bir ara “Niye bu kadar rahatım lan ben” ...
Devamı

belki

Resim
güzel olacaktı her şey.  belki hala olabilir. hatta buna inanabilmek için bütün mücadelem.  bir inansam... umud yeşertebilsem... saat beşe geliyor. kalkıp bir çay koysam mı? ya da  uyuyayım biraz. belki beynimin ağrısı geçer. o zaman inanmak kolaylaşabilir.
Devamı

eskiye götüren yazı

Resim
blog işini ciddiye almak istediğimi söylemiştim ''yek dü tecrübe'' de :) ---cmylmz yahşi'sini burdan anıyorum saygıyla--- fikir sahibi olmak için oluşturulmuş çeşitli blogları gezerken o kadar tanıdık bir arka kapağa rastladım ki.. okurken benim niye aklıma gelmiyor böyle şeyler yazmak diye hayıflandım kendi kendime... yazar: umut sarıkaya kitap: benimde söyleyeceklerim var! (iki) bahsi geçen yazı da aşşağı da sizlerle :)) Bir ömür alemle yaşamak... Düşüncesi bile korkunç geliyordu. Her gün bu evde bi ızdırap gibiyken, bir ömür geçirmek, yavaş yavaş onlara benzemek. Ben akşam "televizyon karşısında koltukta uyuyacak insan değilim" diyordum kendi kendime. Kimse inanmazsa inanmasın ben şehir dışındaki bi üniversiteyi kazanacak, bu evden de bu mahalleden de bu şehirden de kurtulacaktım. Her gece yatarken hayaller kuruyordum. İlk yıl yurtta kalırdım, sonra bi eve çıkardım. Arkadaşlarım gelirdi eve. Çıkıp sabaha kadar sokaklarda gezerdik... Daha öncede söyle...
Devamı