önyargısız söz


                                                                                                         25 Şubat
“Bugün neden gelmedin? 
Burası bomboş sensiz.   
Yalnızca hayalin kaldı bende…” 
kulağındaydı kızın, söyleyen Jülide Özçelik. Oysa  beklediği biri bile yoktu hayatında. Bu hiç kimsenin yokluğu uzundur hayatındaydı. Duygusal anlamda merak edeceği, özleyeceği, endişeleneceği kimse yoktu. Bunları düşündü şarkı çalarken toplu konutun bambaşka hayatları yaşanan tıpkısının aynısı evlerden birinde. Kalıplar aynı, merdivenler, odalar, metrekareler… Oysa bambaşka aydınlatıyordu ışıklar karanlıkta. Her evin derdi başkaydı, umudu başka.

Zaman düşerken ellerinden yere, farkına varamadı kız ne kadar oturdu o camın önünde. Ne kadar süre baktı aynı manzaraya. Aynı zamanda ne çok şey düşündü yaşamaya dair, bilmedi. 

Zaman kavramını yitirdi zira değişen bir şey yoktu dışarıda. Arada oynaşan iki kedi, rüzgarın fısıltılarıyla hareketlenen çalılıklar… Bir de rüzgarla konuşan bayrak dışında hareketli hiçbir şey yoktu sokakta. 

Çok zaman sonra bir araba yanaştı kaldırıma. Daha doğrusu yanaşamadı. Sürücüsü park etme konusunda tam bir beceriksiz çıktı. Bu kadar zor olmasa gerekti; altı üstü kaldırıma paralel gelip, sadece önünde olan kırmızı arabaya belli bir uzaklıkta durup, anahtarı ters çevirip, el frenini çekip tüm işlemleri tamamlamış olacaktı. Ne beceriksiz insanlar vardı şu dünyada. Öyle önüne gelene ehliyet verirlerse böyle olurdu işte diye düşünürken gözlerinin gördükleriyle kendi insanlığından utandı. 
Kapısı açılan arabadan sakat (ya da özürlü hangisi doğru söylemse) bir adam indi. Gözlerini kaçırdı hemen, içinden özür diledi tüm aklından geçirdikleri için ama nafile. Fütursuzca savurduğu önyargıları bir kere kirletmişti etrafı.
Bir filmden bir replik geldi aklına “asıl ucuz olan ne biliyor musun; beş kuruş vermeden savurduğunuz yargılarınız!”. Filmi izlerken hak vermişti, kızmıştı sokaklarda yargılarla dolaşan insanlara. Oysa az evvel kendisi yapmıştı aynı fenalığı. 

Kızdı kendine kız. 

Kız kızdı kendine. 

Kendine kızdı kız. 

Kızdı kız kendine.

Kız kendine kızdı.
 

Söz verdi kendine, önyargıları konusunda kendini dizginleyeceğine dair. Yabancısı olduğu evin duvarları şahidi oldu.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Çocuk düşlerimiz yok artık

Resim
Yıl 2011 olmuş. Yaşım yirmi beş. Aylardan kasım. İlkokulda öğretilen hesaba göre mevsimlerden sonbahar olmuş, ama bildiğin kışı yaşıyoruz. Ankara’da yaşayanlar en azından bir süre buralarda bulunanlar bilirler her daim ayazdır Ankara bu aylarda. Soğuk içine işler adamın. Ankara’yı sevmeyen için güzel bahanedir çünkü adamın k.çı başı donar sabah ayazında, haklıdır sevmemekte. Oysa sevenler için, nefes almayı bu bozkırda öğrenenler için dokunmaz bu havalar. Bundan mütevellit dokunmaz bana da…. Dokunmayan başka şeylerde var. Mesela aşk.. Aşkın bana dokunmadığı ve hatta yakınımdan bile geçmediği bir kasım ayının daha sonuna yaklaşırken sınavlar hüsranıma bir yenisini ekledim bugün. Aslında çok umut dolu girdiğim bir sınav değildi. Yorgun günlerin ardından girdiğim, öncesinde ve sonrasında bol bol düşünmeye vakit bulduğum bir sınavdı aynı zamanda. Sınav öncesi rahattım. Olması gerektiğinden fazla bir rahatlıktı bu seferki. Hatta bir ara “Niye bu kadar rahatım lan ben” ...
Devamı

belki

Resim
güzel olacaktı her şey.  belki hala olabilir. hatta buna inanabilmek için bütün mücadelem.  bir inansam... umud yeşertebilsem... saat beşe geliyor. kalkıp bir çay koysam mı? ya da  uyuyayım biraz. belki beynimin ağrısı geçer. o zaman inanmak kolaylaşabilir.
Devamı

eskiye götüren yazı

Resim
blog işini ciddiye almak istediğimi söylemiştim ''yek dü tecrübe'' de :) ---cmylmz yahşi'sini burdan anıyorum saygıyla--- fikir sahibi olmak için oluşturulmuş çeşitli blogları gezerken o kadar tanıdık bir arka kapağa rastladım ki.. okurken benim niye aklıma gelmiyor böyle şeyler yazmak diye hayıflandım kendi kendime... yazar: umut sarıkaya kitap: benimde söyleyeceklerim var! (iki) bahsi geçen yazı da aşşağı da sizlerle :)) Bir ömür alemle yaşamak... Düşüncesi bile korkunç geliyordu. Her gün bu evde bi ızdırap gibiyken, bir ömür geçirmek, yavaş yavaş onlara benzemek. Ben akşam "televizyon karşısında koltukta uyuyacak insan değilim" diyordum kendi kendime. Kimse inanmazsa inanmasın ben şehir dışındaki bi üniversiteyi kazanacak, bu evden de bu mahalleden de bu şehirden de kurtulacaktım. Her gece yatarken hayaller kuruyordum. İlk yıl yurtta kalırdım, sonra bi eve çıkardım. Arkadaşlarım gelirdi eve. Çıkıp sabaha kadar sokaklarda gezerdik... Daha öncede söyle...
Devamı