önce insan düzelmeli!!
Okuldan eve dönen meraklı, afacan ve bir o kadar da akıllı bir çocuk, sürekli babasına sorular sormakta, işten eve yorgun gelmiş ve günün stresini atmak için biraz dinlenip gazete okumaya çalışan adamcağızı bir türlü rahat bırakmamaktadır. Baba önce kestirme yanıtlarla çocuğu -aslında çok da dinlemeden- oyalamaya çalışır; ama bakar ki soruların ardı arkası kesilmiyor, çocuk bir türlü durmuyor, gazetede gözüne ilişen kocaman bir dünya resmini yerinden koparır, küçük küçük parçalara ayırır, çocuğun önüne döker.."Al bakalım" der, "sen tüm parçaları önce bir birleştir, şu dünyayı bir düzelt, bitirdiğinde bütün sorularına yanıt vereceğim, söz.."
Gazetesini tekrar eline alıp, rahat rahat koltuğuna yerleşirken bu dahiyane fikriyle gurur duymakta, "şimdi onun bu işi bitirmesi saatlerini alır, ben de bu arada rahat rahat gazetemi okurum" diye keyifle gülümsemektedir..
Fakat o da ne?..Daha aradan beş dakika bile geçmeden çocuk sevinçle bağırıp babasını yanına çağırır: "Baba, koş gel..bak dünyayı düzelttim!..."
Baba inanmaz, hatta kızar da hafiften.."Yumurcak aklı sıra dalga geçiyor benimle" der, "mümkün mü hiç bu kadarcık zamanda yapıp bitirmesi?.."
Haklı olduğuna inanmanın verdiği güçle çocuğu azarlamak için yerinden kalkar, hızlı adımlarla oğlunun yanına gider...Lakin tam "seni gidi yaramaz.." diye lafa başlayacakken, bir de bakar ki çocuk gerçekten de tüm parçaları düzgünce birleştirmiş..Oğluna haksız yere kızmaya kalkışan bir babanın utancıyla hafifçe kekeleyerek ve sesini neredeyse yalnız kendi duyabileceği kadar alçaltarak, "nasıl yaptın?.." der, "nasıl bu kadar çabuk düzelttin dünyayı?..."
Çocuk babasının sesinden, tavrından gerçekten büyük bir iş başardığına iyice emin olur..Küçük bir dahi edasıyla elini beline koyar, yüzünde gururlu bir gülümsemeyle "Çok kolay oldu babacığım," der; "dünyanın tam arkasında bir insan resmi vardı..Ben insanı düzelttim, o zaman dünya kendiliğinden düzeldi zaten..."
...son cümle üzerine herkes biraz düşünse keşke.....
Yorumlar